Γράφει ο Κωνσταντίνος Ιατρίδης Αντιπτέραρχος (Ι) εα, Επίτιμος Διοικητής ΔΑΥ, Επίτιμος Πρόεδρος Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Αεροπορίας, Αμυντικός Αναλυτής.
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός έθνους που ο χρόνος σταματά. Στιγμές όπου το καθήκον, η αυτοθυσία και η φιλοπατρία συμπυκνώνονται σε μια μοναδική πράξη απόλυτης προσφοράς. Μια τέτοια στιγμή γράφτηκε με ανεξίτηλο μελάνι στους ελληνικούς ουρανούς στις 23 Μαΐου 2006.
Ήταν η ημέρα που ο Σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης, υπερασπιζόμενος την κυριαρχία της πατρίδας του, πέρασε στο πάνθεον των ηρώων, αφήνοντας πίσω του μια βαριά κληρονομιά και μια ανοιχτή πληγή στην καρδιά του ελληνισμού.
Το πρωινό εκείνης της Τρίτης φάνταζε σαν όλα τα άλλα για τους πιλότους της 115 Πτέρυγας Μάχης στη Σούδα. Ωστόσο, η ηρεμία διακόπηκε απότομα όταν σήμανε συναγερμός. Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη είχαν παραβιάσει τον ελληνικό εναέριο χώρο, συνοδεύοντας κατασκοπευτικό αεροσκάφος, με προφανή σκοπό την καταγραφή των ελληνικών αμυντικών συστημάτων στην Κρήτη.
Ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης, ένας έμπειρος και ικανότατος χειριστής, απογειώθηκε αμέσως με το F-16 του. Η αποστολή του ήταν ξεκάθαρη. Αναγνώριση και αναχαίτιση των εισβολέων. Λίγα λεπτά αργότερα, στην περιοχή νότια της Καρπάθου, οι ελληνικοί και οι τουρκικοί σχηματισμοί ήρθαν σε επαφή. Ξεκίνησε μια σκληρή, εικονική αερομαχία, από αυτές που οι Έλληνες πιλότοι καλούνται να φέρουν σε πέρας καθημερινά, παίζοντας τη ζωή τους κορώνα – γράμματα.
Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αναγνώρισης, ο Τούρκος πιλότος, εκτελώντας έναν ακραία επιθετικό και αντικανονικό ελιγμό, εμβόλισε το αεροσκάφος του Ηλιάκη. Η σύγκρουση ήταν ακαριαία και σφοδρή. Το ελληνικό F-16 καταστράφηκε, παρασύροντας στον θάνατο τον 35χρονο Σμηναγό, ο οποίος δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει το σύστημα εκτίναξης. Ο Τούρκος χειριστής στάθηκε πιο τυχερός, καθώς κατάφερε να πέσει στη θάλασσα και να διασωθεί.
Πίσω από τη στολή του ιπταμένου κρυβόταν ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή, ένας πατέρας δύο ανήλικων τότε παιδιών, ένας σύζυγος, ένας αδελφός και ένας αγαπητός συνάδελφος. Ο Κωνσταντίνος Ηλιάκης δεν ήταν απλώς ένας επαγγελματίας των αιθέρων, ήταν ένας συνειδητοποιημένος υπερασπιστής της ελευθερίας. Όσοι τον γνώρισαν έκαναν λόγο για έναν σεμνό άνθρωπο, με βαθιά πίστη στις αξίες της πατρίδας και με μια έμφυτη ευγένεια που τον χαρακτήριζε σε κάθε του βήμα.
Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη και οργή σε ολόκληρη τη χώρα. Η ελληνική κοινωνία συνειδητοποίησε για άλλη μια φορά το βαρύ τίμημα που πληρώνουν οι ένοπλες δυνάμεις σε καιρό ειρήνης. Ο Ηλιάκης δεν έπεσε σε πόλεμο, αλλά έχασε τη ζωή του προστατεύοντας τα σύνορα της Ελλάδας και της Ευρώπης από την καθημερινή και απρόκλητη παραβατικότητα της γειτονικής χώρας.
Η απώλεια του Σμηναγού προκάλεσε έντονες πολιτικές και διπλωματικές αναταράξεις. Παρά τις προσπάθειες της Άγκυρας να παρουσιάσει το γεγονός ως ένα ατυχές αεροπορικό ατύχημα, η ελληνική πλευρά και τα επίσημα πορίσματα κατέδειξαν την πλήρη υπαιτιότητα του Τούρκου πιλότου λόγω των επικίνδυνων ελιγμών του.
Η ελληνική πολιτεία τίμησε τον ήρωα όπως του άξιζε. Του απονεμήθηκε μεταθανάτια ο βαθμός του Αντιπτεράρχου, ενώ το όνομά του δόθηκε σε δρόμους, πλατείες και μνημεία σε ολόκληρη την επικράτεια. Στην Κάρπαθο, τοποθετήθηκε ένα επιβλητικό μνημείο που κοιτάζει προς το Αιγαίο, εκεί όπου ο Κώστας Ηλιάκης άφησε την τελευταία του πνοή. Κάθε χρόνο, η επέτειος της θυσίας του αποτελεί ημέρα μνήμης και περίσκεψης για την εθνική μας αξιοπρέπεια.
Τα χρόνια περνούν, όμως η θυσία του Κωνσταντίνου Ηλιάκη δεν ξεθωριάζει. Παραμένει ένας ζωντανός φάρος για τις επόμενες γενιές των Ικάρων μας, οι οποίοι συνεχίζουν να σχίζουν τους αιθέρες με την ίδια αυταπάρνηση, κρατώντας την ελληνική σημαία ψηλά.
Το άρθρο αυτό δεν αποτελεί απλώς ένα μνημόσυνο. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη. Κερδίζεται και διατηρείται καθημερινά χάρη σε ανθρώπους όπως ο Ηλιάκης, που αρνήθηκαν να κάνουν πίσω, που επέλεξαν να κοιτάξουν τον κίνδυνο στα μάτια και να θυσιάσουν το δικό τους αύριο για το δικό μας σήμερα.
Ο Αετός της Καρπάθου δεν πέταξε ποτέ ξανά πίσω στη γη. Παρέμεινε εκεί ψηλά, φύλακας άγγελος των ελληνικών θαλασσών και των νησιών μας. Η μνήμη του θα είναι αιώνια, γιατί οι ήρωες δεν πεθαίνουν ποτέ. Απλώς αλλάζουν φρουρά.